De boot van de gewonigheid

Een gewoon iemand is iemand die past in het sociale weefsel waarin heel veel variatie mag bestaan, zegt Dirk de Wachter tijdens het programma de wereld van Sophie. Daarover gaat inclusie. De vraag is wat past? Passen in diversiteit. Het goede ligt vaak dichterbij dan we denken. De gewone dingen.

Het doet mij vandaag stil staan bij de populariteit naar zinvinding, zingeving zoals de boeken van Viktor Frankl en Edith Eger. Onze zoektocht naar zin van leven, zin van bestaan. Het grotere, het hogere. En de uitnodiging van leven, om aandachtig en aanwezig te zijn. Het gewone, welke vraag stelt het leven aan jou, in het hier en nu. In de keuze die je maakt, in hoe jij omgaat met een ander, met jezelf?

Eerder schreef ik over lijden ver-dragen. Tevreden zijn met dat is wat het is. Gewoon zijn met een bepaalde vorm van ongelukkigheid wat ons de balans van tevredenheid geeft. De waarde van het gewone, het kleine, dat te kunnen zien. Wellicht is dat nodig om opnieuw te passen. Bij inclusie kijken we naar wat iemand wel kan, naar gezondheid in plaats van ziekte. En tegelijkertijd merken we op dat wat wij definiëren als abnormaal ons ervan weerhoudt om samen te passen in het sociaal weefsel.

De manier waarop wij om kunnen gaan met anderen, en veranderingen, begint ook hoe wij in het ‘gewone’ kunnen leven. Hoe wij daar ‘wel’ in zijn, en kunnen blijven. Hoe we ons daarin hartelijk verwelkomen, ook in de diversiteit die wij zelf in ons hebben. Hoe we mogen passen in onszelf. In ons eigen weefsel. Als ik daaraan denk, hoe ik pas in mezelf en wat daarin nodig is om dat te ver-dragen. In het gewone, dan geeft het mij grond, betekenis aan vandaag. Niet omdat er betekenis moet zijn. In aandachtig en aanwezig zijn, ontvouwt zich het wonderlijke van het gewone.

En ik her-voel hoe oma fruit schilde, met aandacht, een scherp mesje, de sinaasappelstukjes ontdaan van witte draadjes. De stukjes neergelegd op een schoteltje. Een herinnering tijdens een periode waarin ernstige ziekte ook realiteit was. En ik herinner me geen woorden of reflectie. Stilzwijgend. Een sinaasappel in stukjes, haar dagelijkse routine. Gewoon. Aandachtig.

Posted on 8 februari 2019 in JOSAY schrijft

Back to Top